αρχική σελίδα    δραστηριότητες    εργασίες    το σχολείο μας    επικοινωνία

διδακτικό προσωπικό     μαθητικό δυναμικό

Λίγα λόγια

για το Διαδίκτυο και την παρουσία μας σ’ αυτό.

 

"Πού είναι η Σοφία που χάσαμε

προς χάρη των Γνώσεων,

πού είναι οι Γνώσεις που χάσαμε

προς χάρη της Πληροφόρησης…"

 

                               Τ. Σ. Έλλιοτ

 

Είναι γνωστό ότι το Διαδίκτυο ξεκίνησε το 1969 από το Αμερικανικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Είναι επίσης γνωστό, ότι το έναυσμα για τη δημιουργία του ηλεκτρονικού υπολογιστή προήλθε από τις ανάγκες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, για τον προσδιορισμό της τροχιάς των βλημάτων (των γερμανικών ιπτάμενων βομβών που έπλητταν το Λονδίνο) και της έρευνας για την κατασκευή της ατομικής βόμβας, όταν οι επιστήμονες ήταν υποχρεωμένοι να πραγματοποιήσουν έναν πολύ μεγάλο αριθμό πράξεων. Τη λύση την έδωσε πρώτη η ναζιστική Γερμανία με τη λυχνία κενού. Το 1942 κατασκεύασε τον πρώτο ηλεκτρονικό υπολογιστή με 1500 λυχνίες. Έκτοτε γνωρίσαμε αρκετές γενιές υπολογιστών και το Διαδίκτυο προβλήθηκε από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης σαν πανάκεια, που θα μπορούσε με την προηγμένη τεχνολογία να προωθήσει την επικοινωνία ανάμεσα στους λαούς, την ειρήνη, την οικολογία, να μειώσει την κατανάλωση ενέργειας, τη μόλυνση …

Τόσα χρόνια μετά το Διαδίκτυο δεν κατάφερε τίποτα απ’ αυτά, ούτε να μειώσει τις ανισότητες. Το ψηφιακό χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι ήδη γεγονός. Τα 2/3 των συνδέσεων βρίσκονται στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και η Φιλανδία έχει περισσότερες συνδέσεις από την Κίνα, μια χώρα με 240 φορές μεγαλύτερο πληθυσμό. Αν και η κίνηση σ’ αυτό διπλασιάζεται κάθε 100 μέρες, οι μισοί άνθρωποι στον κόσμο δεν έχουν κάνει ποτέ στη ζωή τους ούτε ένα τηλεφώνημα. Το πρόβλημα των μη προνομιούχων ωστόσο δεν είναι κατ’ ανάγκη το χαμηλό εισόδημα, αλλά η έλλειψη των γνώσεων για την αξιοποίηση του Διαδικτύου. Κι ίσως θα ήταν πολύ λογικό να στοχεύουμε στην παγκόσμια εξάλειψη του αναλφαβητισμού και στην προώθηση της βασικής τεχνογνωσίας, παρά στην παγκόσμια πρόσβαση σ’ αυτό.

Στο μέτρο όμως που οι οικονομικές ανισότητες και το κέρδος αποφασίζουν για το κάθε τι, η απεριόριστη δύναμη και το κέρδος γίνονται καθοριστικοί παράγοντες της νέας τεχνολογίας, που με το πρόσχημα του αναπόφευκτου και της προόδου επιβάλλουν την άκριτη αλλά και στρεβλή αποδοχή της σ’ όλες τις δραστηριότητες της ζωής. Γιατί ποτέ κανένας υπολογιστής δε θα μπορέσει να υποκαταστήσει την ανθρώπινη παρουσία. Ποτέ κανένας υπολογιστής δε θα μπορέσει να προσομοιώσει ένα φιλί που δε δώσαμε, ένα χάδι που δε νιώσαμε, ένα χαμόγελο που δεν είδαμε.

Γίνεται φανερό ότι από μόνη της η τεχνολογία δεν είναι το πρόβλημα. Η τεχνολογία δεν έχει ούτε ιδεολογία ούτε βούληση. Το κουμπί, για να χαθούν στη Χιροσίμα σ’ ελάχιστα δευτερόλεπτα με τη λάμψη μιας αστραπής 70000 άνθρωποι  και 220000 συνολικά μέχρι σήμερα, το πάτησε ανθρώπινο χέρι. Όπως το ίδιο χέρι ευθύνεται για την καταστροφή του περιβάλλοντος, την εξαφάνιση των δασών, τον κίνδυνο του πυρηνικού ολέθρου, που υπονομεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη. Κι έτσι η πρόοδος που καμαρώνουμε είναι η πρόοδος από το παλιό "ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος" στο μεταμοντέρνο "ο άνθρωπος είναι δήμιος του εαυτού του".

Σήμερα ο Κυβερνοχώρος, το ηλεκτρονικό αυτό σύνορο, όπου αποθηκεύονται επεξεργάζονται και μετακινούνται ασύλληπτο πλήθος πληροφοριών, έχει μεταβληθεί για πολλούς σ’ έναν ανοιχτό πληροφοριακό σκουπιδότοπο, και η πρόσβαση σε κάτι πραγματικά ενδιαφέρον έγινε μια δαιδαλώδης, χρονοβόρα και κοπιαστική διαδικασία. Μπορεί βέβαια ίσως, όπως αναφέρει ο Ουμπέρτο Έκο στη Σημειολογία του, "…και να εξελιχθεί σ’ έναν τόπο ανταρτοπόλεμου, όπου θα μπορούμε να επινοήσουμε συστήματα συμπληρωματικής επικοινωνίας, που να μας επιτρέπουν να πλησιάζουμε κάθε ομάδα, κάθε μέλος του οικουμενικού ακροατηρίου και να εξετάζουμε μαζί του το κάθε μήνυμα".

Κι η παρουσία μας στο Διαδίκτυο σ’ αυτό ακριβώς στοχεύει: Να δημιουργήσουμε μια ιστοσελίδα καθαρά χρηστική. Να επεξεργαζόμαστε και να προβάλλουμε θέματα που απασχολούν και ενδιαφέρουν εμάς και τους μαθητές μας, το σχολείο γενικότερα ή τη μικρή κοινωνία μας και να ανταλλάσσουμε απόψεις με άλλους ανθρώπους πάνω σ’ αυτά. Να μοιραζόμαστε μαζί τους τις αγωνίες και τις προσδοκίες μας για την πορεία του δημόσιου σχολείου, γιατί "ο κόσμος", όπως λέει ο Τάσος Λειβαδίτης, " μόνο όταν τον μοιράζεσαι υπάρχει".

 

                                                                                   Γενάρης 2000

                                                                                Θανάσης Ταβλαρίδης