αρχική σελίδα    δραστηριότητες    εργασίες    το σχολείο μας    επικοινωνία

διδακτικό προσωπικό     μαθητικό δυναμικό

Περιεχόμενα

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  ΕΡΓΑΣΙΕΣ

 

 Συμπεράσματα

 Φωτογραφίες από το σχολείο

 Περιγραφή παιχνιδιών

 Αντί επιλόγου

 Ομάδα εργασίας - Βιβλιογραφία

**********

 

 

Συμπεράσματα

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

 

Το μικρό παιδί έχει από την ίδια του τη φύση την ανάγκη να απασχοληθεί, να ερευνήσει, να δοκιμάσει, να κινηθεί ελεύθερο στην αυλή και στο δρόμο. Όμως ούτε αυλή ούτε δρόμος υπάρχει για τα μισά παιδιά της πατρίδας μας, αφού οι μισοί περίπου Έλληνες μαζευτήκαμε και κατοικούμε σε δυο μεγάλες πόλεις, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, χωρίς βέβαια αυτό να είναι από μόνο του υποχρεωτικά κακό.

Σήμερα οι μισοί άνθρωποι στον κόσμο ζουν σε πόλεις, ενώ το 1900 ζούσε σ’ αυτές μόνο το 1/10 του πληθυσμού. Κύριος λόγος είναι η τεχνολογία, που απελευθερώνει τα εργατικά χέρια. Από τις αρχαιότερες επινοήσεις του ανθρώπου, ο αστικός τρόπος ζωής ξεκίνησε μάλλον πριν 6.000 χρόνια στη Μεσοποταμία. Η γνώση και η τέχνη είναι κυρίως δημιουργήματα των πόλεων, που δίνουν στον άνθρωπο τα απαραίτητα μέσα για νέες εξερευνήσεις, γεωγραφικές αλλά και πνευματικές.

Η Νέα Μηχανιώνα εξακολουθεί να είναι σε ένα μεγάλο μέρος της ένας τόπος προνομιακός για τα παιδιά. Χωρίς να υπάρχουν πολλοί κατάλληλοι χώροι, παιδικές χαρές, πάρκα κλπ., εξακολουθεί να λειτουργεί η γειτονιά, - οι αυλές, οι δρόμοι, οι αλάνες - η γειτονιά, αυτό το μεγάλο σχολείο, ο φυσικός τόπος που ανάθρεψε γενιές και γενιές. (Γραφήματα 17, 18).

Γι’ αυτό και τα παιδιά της Νέας Μηχανιώνας εξακολουθούν να παίζουν σε πολύ μεγάλα ποσοστά παιχνίδια ομαδικά, που τα βοηθούν να ενταχθούν στην ομάδα και να κοινωνικοποιηθούν, αλλά και παιχνίδια κανόνων. Υπάρχει μια μικρή μόνο μείωση σε σχέση με τους γονείς τους και τους παππούδες - γιαγιάδες τους στα ομαδικά παιχνίδια και μια αντίστοιχη αύξηση των ατομικών παιχνιδιών. (Γραφήματα 13, 14).

Διαπιστώσαμε ακόμα πως, όποια κι αν είναι η προέλευση του παιχνιδιού, - θρησκευτική ή κατάλοιπο από ειδωλολατρικές τελετές, όπου τα αντικείμενα λειτουργούσαν σαν σύμβολα με μαγική δύναμη - φαίνεται ότι και τα δυο φύλα έχουν ανάγκη από το παιχνίδι. Η διαφορά βρίσκεται στο είδος του παιχνιδιού. Τα αγόρια και τα κορίτσια δεν παίζουν τα ίδια παιχνίδια. Κι αυτό όχι γιατί υπάρχει κάποια προδιάθεση για κάτι τέτοιο, αλλά γιατί η κοινωνική επίδραση είναι εκείνη που καθορίζει το είδος του παιχνιδιού, ανάλογα με το ρόλο που είναι να παίξει το κάθε φύλλο αργότερα στη ζωή. Σήμερα βέβαια η κοινωνική αντίληψη έχει αλλάξει αρκετά και τα περιθώρια των ρόλων έχουν μεγαλώσει. (Πίνακες 1, 2, 3, 4, 5, 6).

Μάθαμε από τους παππούδες και τις γιαγιάδες μας, πως παλιότερα τα παιδιά έφτιαχναν τα παιχνίδια τους από το τίποτα, με υλικά που έβρισκαν στη φύση, χρησιμοποιώντας τη φαντασία τους και το μυαλό τους. Τα κορίτσια κάθονταν μέσα στο σπίτι και μάθαιναν το νοικοκυριό. Τα παιχνίδια που έφτιαχναν ήταν μικρογραφίες των χρηστικών αντικειμένων του σπιτιού. Τα αγόρια αντίθετα από πολύ μικρά έβγαιναν στο δρόμο. Έφτιαχναν τα παιχνίδια τους από ξύλο, πέτρες, χώμα και ό,τι άλλο έβρισκαν. Τα περισσότερα παιχνίδια - αντικείμενα ήταν πάλι μικρογραφίες των χρηστικών αντικειμένων του πατέρα γεωργού, κτηνοτρόφου ή ψαρά. Και σήμερα όμως τα παιδιά στη Νέα Μηχανιώνα φτιάχνουν αρκετά παιχνίδια μόνα τους. (Γράφημα 20).

Ωστόσο το παιδικό παιχνίδι στις μέρες μας είναι αντικείμενο κατανάλωσης και κέρδους χωρίς καμιά συναισθηματικότητα. Στην κατασκευή των παιχνιδιών δεν ενδιαφέρει το τι αρέσει στο παιδί ή τι το εξυπηρετεί, παρά πόσο μεγαλύτερο κέρδος θα φέρει. Αυτός ο σκοπός καθορίζει και τη μόδα στη βιομηχανία του παιχνιδιού, που καμιά σχέση δεν έχει με την ομορφιά, που δίνει η Τέχνη, και που τόσο χρειάζεται η παιδική ψυχή. Η διαφήμιση παίζει το σπουδαιότερο ρόλο για το σκοπό αυτό. Παρόλο που οι γονείς αγοράζουν τα παιχνίδια των παιδιών τους, η τηλεόραση είναι αυτή που δίνει την κατεύθυνση, έτσι ώστε να διαμορφωθούν οι προτιμήσεις τους. (Γραφήματα 15, 16).

Το 1964 αναλογούσε διεθνώς μια τηλεόραση σε κάθε 20 άτομα, ενώ σήμερα μία σε 4. Οι αναπτυσσόμενες χώρες γνώρισαν την ταχύτερη αύξηση. Στη Βραζιλία σήμερα οι τηλεοράσεις είναι περισσότερες από τα ψυγεία.

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης από την άλλη, καθημερινά σχεδόν, μας πληροφορούν, πως ψυχολόγοι και ψυχίατροι κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Μιλούν για θεοποίηση της βίας και της αγριότητας και καταγγέλλουν τα παιχνίδια, που προβάλλουν τόσο αναίσχυντα το έγκλημαΧ παιχνίδια είτε σε υπολογιστή είτε σαν αντικείμενα, που μεταλλάσσουν την προσωπικότητα του παιδιού, που προκαλούν αντικοινωνικές συμπεριφορές και επιθετικές πράξειςΧ παιχνίδια που καταρρακώνουν συναισθηματικά το παιδί, που αφαιρούν την αγνότητα και την αφέλειά του, που το γεμίζουν με ανήθικα κίνητρα, που το σπρώχνουν τελικά σε εγκληματικές πράξεις. (Πίνακας 3).

Δεχόμαστε ότι το παιχνίδι είναι ένα κομμάτι του πολιτισμού. Κανένας πολιτισμός όμως δεν είναι στάσιμος. Ιδέες, τεχνολογίες, προϊόντα αλλά και άνθρωποι μετακινούνται διαρκώς. Ανταλλάσσουν τροφές, μουσική, αθλήματα, παιχνίδια. Άλλοτε, λένε οι επικριτές της παγκοσμιοποίησης, ο ένας πολιτισμός καταβροχθίζει τον άλλο. Η αμερικάνικη κούκλα "Μπάρμπι" έχει 30 εθνικότητες. Φέτος έγινε Αυστριακή και Μαροκινή.

Οι πολιτισμοί αλλάζουν. Αυτό είναι σίγουρο. Η διαφορά σήμερα είναι η ταχύτητα και το εύρος αυτών των αλλαγών. Η απόσταση, που καθυστερούσε την επαφή με μακρινούς πολιτισμούς, έχει εξαλειφθεί. Ο πολιτισμός σήμερα φτάνει σε κάθε γωνιά της γης με το πάτημα ενός κουμπιού.

Η τηλεόραση χρειάστηκε 13 χρόνια, για να αποκτήσει 50.000.000.χρήστες. Το Διαδίκτυο χρειάστηκε μόνο 5. Βέβαια η πρόσβαση σ’ αυτό είναι ανισομερής. Τα 2/3 των συνδέσεων βρίσκονται στις Η.Π.Α. και η Φιλανδία έχει περισσότερες από την Κίνα, μια χώρα με 240 φορές μεγαλύτερο πληθυσμό. Αν και η κίνηση στο Διαδίκτυο διπλασιάζεται κάθε 100 μέρες, οι μισοί άνθρωποι στον κόσμο δεν έχουν κάνει ποτέ ούτε ένα τηλεφώνημα.

Δεχόμαστε τη μηχανή σαν εργαλείο. Αντιστεκόμαστε στη μηχανή, που υποδουλώνει. Ως πότε όμως; Το μέλλον αχνοφαίνεται εφιαλτικό. Πληροφορούμαστε για παιχνίδια "εικονικής πραγματικότητας". Τα παιδιά δεν θα παίζουν. Θα νομίζουν ότι παίζουν…

 

 

  

  

   
 

(Από την παρουσίαση της εργασίας στο Σχολείο)

 

 

 (Παιχνίδια με τις κούκλες)

 

Περιγραφή παιχνιδιών

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

**********

Αμπίκο

Παίζεται όπως το τζαμί, μόνο που αντί για πετραδάκια εδώ έχουμε ένα κονσερβοκούτι, που το ρίχνουμε με την μπάλα και προσπαθούμε να το ξαναστήσουμε χωρίς να μας κάψουν οι άλλοι με την μπάλα.

**********

Βλέπω - βλέπω

Ο κάθε παίχτης πρέπει με όσο το δυνατό λιγότερες περιγραφές να βρει το αντικείμενο, που του περιγράφει ο φίλος του. Λέει για παράδειγμα ο ένας: "Βλέπω βλέπω κάτι πράσινο". Δεν μπορεί βέβαια να το βρει ο άλλος, γιατί πολλά πράγματα είναι πράσινα. Πρέπει να του δώσει κι άλλα στοιχεία: "Βλέπω βλέπω κάτι στρογγυλό" κλπ.

**********

Γουρούνα

Για να παίξουμε αυτό το παιχνίδι, πρέπει να είμαστε τουλάχιστο 7-8 παιδιά και όλα να κρατάμε από ένα ραβδί. Σκάβουμε στο χώμα ένα λάκκο και σε απόσταση 8-10 μέτρων χαράζουμε μια γραμμή. Είναι το σημείο εκκίνησης, όπου τοποθετείται ένα τενεκεδένιο κουτί. Έπειτα όλα τα παιδιά μαζί προσπαθούν με τα ραβδιά να βάλουν το τενεκεδάκι στο λάκκο. Όποιος το βάλει είναι νικητής.

**********

Καράβες

Τα παιδιά κατασκεύαζαν καράβες και τις έπλεαν στη θάλασσα. Όταν περπατούσαν τα παιδιά μέσα στη θάλασσα, τις είχαν δεμένες από την πλώρη και τις τραβούσαν. Όταν περπατούσαν στην ακτή, δέναν τις καράβες περίπου από τη μέση, για να πηγαίνουν ίσια. Έτσι γίνονταν αγώνες δεξιοτεχνίας. Τις ίδιες καράβες τις έπαιρναν μαζί τους, όταν έλεγαν τα κάλαντα. Τις κουνούσαν και περίμεναν το χαρτζιλίκι.

Μακριά γαϊδούρα

Τα παιδιά χωρίζονται σε δυο ομάδες. Η μάνα της ομάδας που τα φυλάει, στέκεται με την πλάτη σ’ ένα τοίχο και όλα τα άλλα παιδιά είναι σκυμμένα και πιασμένα γερά από τη μέση του μπροστινού τους και σχηματίζουν έτσι τη μακριά γαϊδούρα. Τα παιδιά της άλλης ομάδας παίρνουν φόρα και πηδάνε ένα ένα πάνα στις πλάτες των σκυμμένων παιδιών.

Όταν σκαρφαλώσουν όλα, η μάνα αρχίζει να μετράει, ενώ τα παιδιά της ομάδας της προσπαθούν να ρίξουν αυτούς που είναι στην πλάτη τους. Αν πριν τελειώσει το μέτρημα, κάποιο παιδί πέσει ή έστω ακουμπήσει κάτω, καίγεται μαζί του όλη η ομάδα και παίρνει τη θέση της άλλης.

**********

Μπίνγκο

Είναι σαν το κρυφτό, αλλά χρειάζεται και μια μπάλα. Ένα παιδί φυλάει, και τα άλλα βαράνε μια κλωτσιά την μπάλα μέσα σε μια αλάνα.

Το παιδί που φυλάει πηγαίνει και φέρνει την μπάλα πίσω. Σ’ αυτό το χρόνο όλοι οι άλλοι κρύβονται. Όταν το παιδί που φυλάει, δει ένα παιδί, φωνάζει "ένα, δύο, τρία, μπίνγκο" και το όνομα του παιδιού που βρήκε.

Όταν όμως ένα άλλο παιδί καταφέρει να ξανακλωτσήσει την μπάλα, το παιδί που φυλάει αρχίζει τη διαδικασία από την αρχή. Το παιχνίδι τελειώνει, όταν παίχτης τους φτύσει όλους. Στη συνέχεια φυλάει, αυτός που βρέθηκε πρώτος.

**********

Ντάλια

Σχηματίζουμε πάνω στο χώμα ένα μεγάλο "γ". Ο κάθε παίχτης έχει από ένα πλακάκι, που πρέπει να το περάσει πετώντας το όλο το "γ", χωρίς να βγει έξω από τη γραμμή. Αν βγει, αρχίζει πάλι από την αρχή. Νικητής είναι αυτός, που με τις λιγότερες κινήσεις περάσει τη ντάλια.

Αρχή Τέλος

 

**********

Τζαμί - κεραμιδάκια. - πλακάκια - νίκη

Χαράζουμε έναν κύκλο πάνω στο χώμα ή τον σχηματίζουμε με ένα κεραμιδάκι ή κιμωλία πάνω στο τσιμέντο. Μέσα στον κύκλο στήνουμε 7 επίπεδες πέτρες ή κεραμιδάκια το ένα πάνω στο άλλο, σαν τζαμί.

Χωριζόμαστε σε δυο ομάδες. Η μια ομάδα σκορπίζεται γύρω από τον κύκλο, ενώ η άλλη σχηματίζει μια γραμμή σε απόσταση 5 - 6 μέτρων από τον κύκλο και με μια μπάλα προσπαθεί κάθε παιδί να γκρεμίσει το τζαμί. Όταν οι πέτρες πέσουν, τα παιδιά της πρώτης ομάδας προσπαθούν να κάψουν με τη μπάλα τα παιδιά τις δεύτερης ομάδας, που προσπαθούν να στήσουν ξανά τα πετραδάκια.

Νικήτρια είναι η ομάδα που καίει όλα τα παιδιά της άλλης ομάδας ή η ομάδα που στήνει ξανά τα πετραδάκια σε τζαμί φωνάζοντας "τζαμί - τζαμί" ή "νίκη - νίκη".

**********

Του Γερμανού η μπότα

Ένας παίχτης τα φυλάει. Οι άλλοι πηγαίνουν από πίσω του και τον κλωτσάνε. Αυτός που τα φυλάει, πρέπει να βρει πόσα πόδια τον κλωτσάνε. Αν δεν τα βρει, τα φυλάει πάλι.

**********

 

 

 

(Τσέρκι,

σιδερένιο στεφάνι,

με τη λαβή του)

 

Τούμπανο καλαμπαλίκ

Παίζεται με πάνω από 2 παίχτες. Κάνοντας τα χέρια γροθιά, τα βάζουμε το ένα πάνω στο άλλο, σχηματίζοντας έναν πύργο και λέγοντας κάθε φορά "τούμπανο" ο ένας παίχτης και "καλαμπαλίκ" ο άλλος. Ο παίχτης που θα βάλει τελευταίος τη γροθιά του ψηλά - ψηλά, θα χτυπήσει τον πύργο, να τον διαλύσει, λέγοντας "τζαμ τα γένια". Στριφογυρίζοντας όλοι τα χέρια τους και κάνοντας "μμμ…), προσπαθούν να μη γελάσουν ή τουλάχιστο να μη δείξουν τα δόντια τους. Όποιος χάσει κάνει τη φωνή του ζώου, που του λένε οι άλλοι.

**********

 

 

(Ξεστριπάνι,

ξύλινη βέργα

με λουρί στην άκρη

και σβούρα).

 

 

**********

Τριότα ή τριόδι ή τρίλιζα

Είναι παιχνίδι που παίζεται στο σπίτι, στην αυλή ή στο δρόμο, γιατί σχεδιάζεται με μολύβι με κεραμίδι ή με το δάχτυλο στο χώμα. Οι δυο παίχτες επιδιώκουν να τοποθετήσουν διαδοχικά τα τρία πιόνια τους σε τρία συνεχόμενα σημεία κάποιας γραμμής. Κάθε παίχτης όμως προσπαθεί να εμποδίσει τον άλλον, τοποθετώντας ένα από τα πιόνια του ανάμεσα στα πιόνια του άλλου.


 

 

(Ξύλινη

σβούρα)

 

 

 

 

 

**********

Τσιλίκι, τσιλίκα - τσουμάκα

Παίρνουμε δυο ραβδιά, ένα μικρό και ένα μεγάλο. Το μικρό το λένε τσιλίκι και το μεγάλο τσουμάκα. Το τσιλίκι είναι πελεκημένο στις άκρες έτσι ώστε να εκτινάσσεται ψηλά, όταν το χτυπούμε με την τσουμάκα.

Με την τσουμάκα σχηματίζουμε έναν κύκλο στο χώμα. Μέσα στον κύκλο μπαίνει ένα παιδί με την τσουμάκα στο χέρι. Ένα άλλο παιδί που κρατάει το τσιλίκι, είναι μακριά από τον κύκλο και προσπαθεί να το βάλει μέσα στον κύκλο. Αν το τσιλίκι μπει μέσα στον κύκλο, τότε το παιδί με την τσουμάκα χάνει.

Αν όμως το τσιλίκι δεν μπει μέσα στον κύκλο, το παιδί με την τσουμάκα προσπαθεί να το σηκώσει από το χώμα στον αέρα και χτυπώντας το να το στείλει όσο γίνεται πιο μακριά. Έπειτα μετράει την απόσταση με βήματα για να πάρει τους ανάλογους πόντους.

**********

 

 

 

 

(Κουνιστό ξύλινο αλογάκι)

 

 

 

 

 

Αντί επιλόγου

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

 

"Μια φορά κι έναν καιρό ανέβηκε ένας χωριάτης σ’ ένα ψηλό και μακρινό βουνό, να συμβουλευτεί κάποιο μάγο, πώς θα μπορέσει να γίνει πλούσιος. Ο μάγος του είπε: άμα γυρίσεις στο σπίτι σου, να πάρεις μια χύτρα με νερό, να τη βάλεις απάνου στη φωτιά, και την ώρα που θ’ αρχίσει η βράση, να ρίξεις μέσα μια φούχτα αλάτι.

Καθώς ο χωριάτης κατέβαινε το βουνό με την πολύτιμη συνταγή, συλλογιζότανε, πως η συνταγή αυτή ήτανε πολύ απλή κι άρχισε να πονηρεύεται. Στάθηκε, λοιπόν, μια στιγμή και γυρίζοντας το κεφάλι του προς την κορφή, όπου στεκότανε ο μάγος, τονε ρώτησε με όλη τη δύναμη της φωνής του:

- Μήπως έχει κι άλλο τίποτα να κάνω;

- Αφού επιμένεις, σου το λέω. Την ώρα που θα ρίχνεις τ’ αλάτι, να μη βάλεις στο νου σου την …άσπρη αρκούδα."

( Κώστα Βάρναλη - Αισθητικά, σελ. 189 ).

"Μια φορά κι έναν καιρό ανέβηκε ένας χωριάτης σ’ ένα ψηλό και μακρινό βουνό, να συμβουλευτεί κάποιο μάγο, πώς θα μπορέσει να γίνει πλούσιος. Ο μάγος του είπε: άμα γυρίσεις στο σπίτι σου, να πάρεις μια χύτρα με νερό, να τη βάλεις απάνου στη φωτιά, και την ώρα που θ’ αρχίσει η βράση, να ρίξεις μέσα μια φούχτα αλάτι.

Καθώς ο χωριάτης κατέβαινε το βουνό με την πολύτιμη συνταγή, συλλογιζότανε, πως η συνταγή αυτή ήτανε πολύ απλή κι άρχισε να πονηρεύεται. Στάθηκε, λοιπόν, μια στιγμή και γυρίζοντας το κεφάλι του προς την κορφή, όπου στεκότανε ο μάγος, τονε ρώτησε με όλη τη δύναμη της φωνής του:

- Μήπως έχει κι άλλο τίποτα να κάνω;

- Αφού επιμένεις, σου το λέω. Την ώρα που θα ρίχνεις τ’ αλάτι, να μη βάλεις στο νου σου την …άσπρη αρκούδα."

( Κώστα Βάρναλη - Αισθητικά, σελ. 189 ).

Όσο, μπόρεσε ο χωριάτης να μη θυμάται την άσπρη αρκούδα, κάθε φορά που έκανε και ξανάκανε τα μάγια του, άλλο τόσο θα μπορέσει ένας λογικός ενήλικας να πετάξει από μέσα του τη λογική του, τη γνώση του και την πείρα του και να ξαναγίνει παιδί.

Ένα από τα πράγματα που κάνουν το παιδί να ξεχωρίζει από τον ενήλικα είναι η διάθεσή του για παιχνίδι. Το παιχνίδι γι’ αυτό είναι το ίδιο απαραίτητο, όπως ο αέρας και το φαγητό.

Οι γονείς, λοιπόν, καλό θα είναι, να δημιουργούμε ευκαιρίες για να παίζουν τα παιδιά μας, έτσι ώστε να ξεφεύγουν από την ίσως καταπιεστική κηδεμονία μας και να έχουν μια ανάσα από την πολύωρη εργασία τους σε σχολεία, φροντιστήρια ξένων γλωσσών, ωδεία, γυμναστήρια κ.ά.. Ίσως τα παιδιά μας να είναι πραγματικά οι πιο βαριά εργαζόμενοι αυτής της κοινωνίας.

Δικαιούνται όμως να είναι παιδιά.

Δικαιούνται να παίζουν.

 

 

Ομάδα εργασίας

 

Τάξη Ε1

1

Αντωνιάδης Νικόλαος

12

Μαρίτσα Θεοφανή

2

Αυγούστη Μαρία

13

Μπουκλάς Κων/νος

3

Γαλαρινιώτης Ιωάννης

14

Ξύδη Ελένη

4

Γουργουνίδης Νικόλαος

15

Ουζουνούδης Γεώργιος

5

Διαμαντίδης Γρηγόριος

16

Παγωμένου Θεοδώρα

6

Καϊτατζής Στέφανος

17

Ρούσσος Ευστράτιος

7

Κατσαρός Άγγελος

18

Σέφα Ορνέλα - Ζωή

8

Καψάλα Δόμνα

19

Τριανταφυλλίδης Γρηγόριος

9

Κόκκινος Νικόλαος

20

Τσόπια Ελτόν

10

Κορονιός Κων/νος

21

Χατζηλάμπρου Νικόλαος

11

Μαμόγλου Μαρία

22

Μπουλσιόν Φούρτζι

 

 

Υπεύθυνοι Προγράμματος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης

Υπεύθυνοι Προγράμματος Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης

Μπεκερίδου Θάλεια - Ταβλαρίδης Αθανάσιος

 

**********

**********

**********

 

 

 

 

 

 

 

Βιβλιογραφία

 

 Αργυριάδη Μαρία:Το παιδί μέσα στον κύκλο του χρόνου, Εκδόσεις Θεσσαλονίκη Πολιτιστική πρωτεύουσα.

 Βάρναλης Κώστας: Αισθητικά - Κριτικά Α΄, Εκδόσεις Κέδρος.

 Δαράκη Πέπη: Ομαδικά παιχνίδια των παιδιών μας, Εκδόσεις Gutemberg.

 Ιμβριώτη Ρόζα: Παιδεία και κοινωνία, Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

 Ιωαννίδης Ι.Δ.: Παιδαγωγική Ψυχολογία, Εκδόσεις Κορφή

 Περιοδικό National Geographic, τόμος 3 τεύχος 2.

 Περιοδικό Γαιόραμα, τεύχος 36.

 Περιοδικό Λόγος και πράξη, τεύχος 36.

 Περιοδικό Σύγχρονη Εκπαίδευση. τεύχος 38.

 Περιοδικό Τα Εκπαιδευτικά, τεύχος 6.

 Τομασίδης Χριστόδουλος: Εισαγωγή στην Ψυχολογία, Εκδόσεις Δίπτυχο.

 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ